O sentimento de xustiza para J.S. Mill consiste no desexo de castigar ou de vinganza. Este sentimento provoca nel un rexeitamento hacia calquera cousa que lle puidera resultar desagradable.
As persoas xustas rexeitan os danos causados á sociedade, aínda que ésta non resulte danada e non rexeitan un dano que se lles cause a elas persoalmente
TEXTO 1
Nunha comuna de 10 persoas decidiuse que o máis rico debería duplicar o capital dos demáis; isto é, dar a cada un unha cantidade igual á que tivese. Cando votaron contas, tralo reparto, viron que todo seguía exactamente igual que antes, salvo que o nome dos ricos e os pobres tiña cambiado, naturalmente, pero a distribución das fortunas era a mesma. O total da fortuna era de 1.023.000 euros.
-¿Cal era o reparto entre as dez persoas?
Pois como todos levan o dobre de diñeiro os máis pobres pasarían a ter máis diñeiro pero non tanto como os que eran os ricos porque xa que estes tamén o duplicaban, entonces ao lado dos ricos seguirían sendo pobres pero poderían defenderse con máis facilidade o ter unha cantidade maior de diñeiro. Outros que non serían nin ricos nin pobres pois poderíanse defender con máis facilidade que os primeiros pero non se poderían permitir os luxos dos últimos.
TEXTO 2
Se hai que repartir un pastel entre varios nenos, podense dar diversas razóns para unha distribución desigual. Un neno podería explicar que ten moita fame. Este é o chamado argumento da necesidade. Outro neno podería dicir que a nai prometeralle a metade da torta: o argumento dos dereitos adquiridos. Un terceiro podería argumentar que traballou para a nai: o argumento a favor do mérito no sentido máis estrito (rendemento). En cuarto lugar, un neno podería dicir que merece un anaco máis grande por ser o primoxénito. Esta razón equivale a dicir que ten previamente un valor maior. Todas son, chegado o caso, razóns relevantes. Se non se puidese dar unha razón relevante, só quedaría o reparto igualitario. Non só se debe poder dar unha razón, senón que esta ten que amosarse tamén como relevante. Se un neno dixera que merece o anaco máis grande porque ten os ollos azuis, esto sería rexeitado por irrelevante (a non ser que se recoñeceran premisas adicionais).
- ¿Que diferencia hai entre razón relevante e non relevante?
Falamos de razón relevante cando nos referimos a aquela razón que beneficia a un individuo dentro dun grupo de individuos facendo desigual o reparto e falamos de razón non relevante cando nos referimos a aquela na que todos os individuos adquiren a mesma cantidade nun reparto, é decir, un reparto igualitario e proporcional.
teorias da xustiza segun J.S.MILL
Nunha comuna de 10 persoas decidiuse que o máis rico debería duplicar o capital dos demáis; isto é, dar a cada un unha cantidade igual á que tivese. Cando votaron contas, tralo reparto, viron que todo seguía exactamente igual que antes, salvo que o nome dos ricos e os pobres tiña cambiado, naturalmente, pero a distribución das fortunas era a mesma. O total da fortuna era de 1.023.000 euros.
-¿Cal era o reparto entre as dez persoas?
Pois como todos levan o dobre de diñeiro os máis pobres pasarían a ter máis diñeiro pero non tanto como os que eran os ricos porque xa que estes tamén o duplicaban, entonces ao lado dos ricos seguirían sendo pobres pero poderían defenderse con máis facilidade o ter unha cantidade maior de diñeiro. Outros que non serían nin ricos nin pobres pois poderíanse defender con máis facilidade que os primeiros pero non se poderían permitir os luxos dos últimos.
TEXTO 2
Se hai que repartir un pastel entre varios nenos, podense dar diversas razóns para unha distribución desigual. Un neno podería explicar que ten moita fame. Este é o chamado argumento da necesidade. Outro neno podería dicir que a nai prometeralle a metade da torta: o argumento dos dereitos adquiridos. Un terceiro podería argumentar que traballou para a nai: o argumento a favor do mérito no sentido máis estrito (rendemento). En cuarto lugar, un neno podería dicir que merece un anaco máis grande por ser o primoxénito. Esta razón equivale a dicir que ten previamente un valor maior. Todas son, chegado o caso, razóns relevantes. Se non se puidese dar unha razón relevante, só quedaría o reparto igualitario. Non só se debe poder dar unha razón, senón que esta ten que amosarse tamén como relevante. Se un neno dixera que merece o anaco máis grande porque ten os ollos azuis, esto sería rexeitado por irrelevante (a non ser que se recoñeceran premisas adicionais).
- ¿Que diferencia hai entre razón relevante e non relevante?
Falamos de razón relevante cando nos referimos a aquela razón que beneficia a un individuo dentro dun grupo de individuos facendo desigual o reparto e falamos de razón non relevante cando nos referimos a aquela na que todos os individuos adquiren a mesma cantidade nun reparto, é decir, un reparto igualitario e proporcional.
teorias da xustiza segun J.S.MILL
XUSTIZA:
Teorías contemporáneas da xustiza de J. Rawls
O obxectivo de J. Rawls é presentar unha concepción da xustiza que xeralice e leve a un nivel máis elevado de abstracción a coñecida teoría do contrato social. Ten que haber unhas normas orixinarias que amanen dun criterio de xustiza.As teorías de xustiza deben estar feitas por todos e pódese facer un criterio de carácter universal.
As teorías contemporáneas da xustiza de Adela Cortina
Según Adela Cortina o comunitarismo ético contemporáneo constitúe unha réplica ao liberalismo, producen efectos considerados como indesexables: individualismo insolidario, pérda de identidade cultural, etc.Os liberais descoidan e socavan os compromisos coa propia comunidade. O liberalismo minusvalora a vida política, contempla a asociación fundamentalmente da participación plena na comunidade, e ignora a importancia.A desigualdade xustificábase coas teorías de carácter divino, todos aqueles que tiñan riqueza, os pobres non o facían así.Hoxe en día a teoría do liberalismo non é aceptada. A xustiza é unha virtude reparadora das iguadades.Preténdese facer unha crítica do liberalismo.O liberalismo busca o benificio individual e non o ben en común. Non redistribúe a riqueza.Concibe a política como a defensa dos intereses individuales dalgué
O obxectivo de J. Rawls é presentar unha concepción da xustiza que xeralice e leve a un nivel máis elevado de abstracción a coñecida teoría do contrato social. Ten que haber unhas normas orixinarias que amanen dun criterio de xustiza.As teorías de xustiza deben estar feitas por todos e pódese facer un criterio de carácter universal.
As teorías contemporáneas da xustiza de Adela Cortina
Según Adela Cortina o comunitarismo ético contemporáneo constitúe unha réplica ao liberalismo, producen efectos considerados como indesexables: individualismo insolidario, pérda de identidade cultural, etc.Os liberais descoidan e socavan os compromisos coa propia comunidade. O liberalismo minusvalora a vida política, contempla a asociación fundamentalmente da participación plena na comunidade, e ignora a importancia.A desigualdade xustificábase coas teorías de carácter divino, todos aqueles que tiñan riqueza, os pobres non o facían así.Hoxe en día a teoría do liberalismo non é aceptada. A xustiza é unha virtude reparadora das iguadades.Preténdese facer unha crítica do liberalismo.O liberalismo busca o benificio individual e non o ben en común. Non redistribúe a riqueza.Concibe a política como a defensa dos intereses individuales dalgué
Preguntemos desde logo o que neste tempo entenden un inglés, un francés ou un habitante dos Estados Unidos de América pola palabra liberdade. Ela non é para cada un destes outra cousa que o dereito de non estar sometido máis cas leis, non poder ser detido, nin preso, nin morto, nin maltratado de ningún xeito, por efecto da vontade arbritaria de un ou moitos individuos, é o dereito de dicir a súa opinión de escoller a súa industria, de exercela, e dispoñer da súa propiedade, e aínda de abusar se se quere ir e vir a calquera parte sen necesidade de obter permiso, nin dar conta a ninguén dos seus motivos ou os seus pasos: é o dereito de reunirse con outros individuos, sexa para deliberar sobre os seus intereses, sexa para encher os días ou as horas da maneira máis conforme ás súas inclinacións e caprichos: é, en fin, para todos o dereito de influir ou na administración do goberno, ou no nombramento de algúns ou de todos os funcionarios, sexa por representación, por petición ou por consulta, que a autoridade está máis ou menos obrigada a tomar en consideración. Comparade entre tanto esta liberdade coa dos antigos.
Esta consistía en exercer colectiva pero directamente moitas partes da soberanía enteira; en deliberar na praza pública sobre a guerra e a paz, en concluir cos extranxeiros, tratados de alianza, en votar as leis, pronunciar as sentencias, examinar as contas, os actos, as xestións dos maxistrados, facelos comparecer ante todo o pobo, acusalos e condealos ou absolvelos. Pero, ao mesmo tempo que era todo isto o que os antigos chamaban liberdade, eles admitían como compatible con esta liberdade colectiva a suxeición completa do individuo á autoridade da multitude reunida. Non atoparedes neles case ningún dos beneficios e goces que vimos que formaban parte da liberdade nos pobos modernos. Todas as accións privadas estaban sometidas a unha severa vixiancia: nada se concedía á independencia individual nin baixo o concepto de opinións, nin no da industria, nin dos outros bens que indicamos. Nas cousas que nos parecen máis útiles, a autoridade do corpo social interpoñíase e mortificaba a vontade dos particulares. Terpandro non puido entre os espartanos engadir unha corda á súa lira sen que os éforos se disen por ofendidos. Aínda nas relacións domésticas máis ocultas tamén interveía a autoridade: un mozo lacedemonio non podía visitar libremente á súa nova esposa. (...)
Así, entre os antigos o individuo, soberán case habitualmente nos negocios públicos, era escravo en todas as súas relacións privadas. Como ciudadán decidía a paz e a guerra; como particular estaba limitado, observado e reprimido en todos os seus movementos; como porción do corpo colectivo cuestionaba, destituía, condeaba, despoxaba, desterraba e decidía a vida dos maxistrados ou dos seus superiores; pero como sometido ao corpo colectivo podía chegar tamén a ocasión de ser privado do seu estado, despoxado das súas dignidades, votado do territorio da república, e condeado a morte pola vontade discrecional do todo do que formaba parte.
Entre os modernos ao contrario, o individuo, independente na súa vida privada, non é soberán máis que en apariencia aínda nos Estados máis libres: a súa soberanía está restrinxida e case sempre suspensa; e se nalgunhas épocas fixas, pero raras, chega a exercer esta soberanía, faino rodeado de mil trabas e precaucións, e nunca maís que para abdicar dela. Constant, B., en Del espíritu de conquista ED. Tecnos, Madrid 1968, pp. 65-66
DEFINICION DE XUSTIZA DE J.S. MILL
DEFINICION DE XUSTIZA DE ARISTOTOLES.
Constant, B. intenta definir o concepto de liberdade dos dereitos da primeira xeración. Un home pode vivir en liberdade sen que se lle respecte ou salvagarda. Eses dereitos que veñen incluidos na primeira xeración.
A cidade existe se habitan nun mesmo territorio e contraen matrimonio entre si. Así xurdiron nas cidades relacións familiares, festas, etc. A decisión de vivir en común é amizade.
A cidade é a asociación de familias e aldeas para unha vida perfecta e autosuficiente.
A comunidade política ten por obxecto as boas intencións e non só a vida en común. Mediante a práctica de virtude hai un equilibrio entre os extremos. Entre o temerario e o cobarde existe o valor.
Todos os que discuten sobre os réximenes políticos falan só dunha parte do xusto. Toman a xustiza como eles creen. É difícil buscar unha xustiza que sea válida para todos.
DEFINICION DE XUSTIZA DE CONSTANT,B.
Constant, B. intenta definir o concepto de liberdade dos dereitos da primeira xeración. Un home pode vivir en liberdade sen que se lle respecte ou salvagarda. Eses dereitos que veñen incluidos na primeira xeración.
Os antigos consideraban que a liberdade era compatible a sumisión dun rei. Esta consistía en exercer colectiva pero directamente moitas partes da soberanía enteira; en deliberar na praza pública sobre a guerra e a paz, etc. Nas cousas que nos parecen máis útiles, a autoridade do corpo social interpoñíase e mortificaba a vontade dos particulares. Aínda nas relacións domésticas máis ocultas tamén interveía a autoridade: un mozo lacedemonio non podía visitar libremente á súa nova esposa. Refírese á falta de liberdade individual. Hai ideas que postulan a subxección do individuo ó Estado. En teorías do nacionalismo ou do fascismo os dereitos individuais quedan subordinados ó interés do Estado. En resumo todos os totalitaristas.
O totalitarismo nacional subordina todo á patria respecto ós dereitos.
Entre os modernos ó contrario o individuo independente na súa vida privada non é soberán máis ca en apariencia aínda nos Estados máis libres: a súa soberanía está restrinxida e case sempre suspensa; e se nalgunhas épocas fixas, pero raras, chega a exercer esta soberanía, faino rodeado de mil trabas e precaucións, e nunca máis que para abdicar dela.
Neste párrafo critica que sin liberdade individual non hai xustiza e un doctrinario do liberalismo fundamentalmente do século XIX criticaba os sistemas absolutos de obediencia cara os soberanos ou un rei no século XXI, dun individuo ou cara un Estado, patria os dereitos estarían subestionados a un Estado.
Neste texto non aparecen os dereitos da segunda xeración que amanaban no movemento obreiro, nin os da terceira xeración que parte da revolución dos anos 60 e o máis importante é o da igualdade.
CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA
Os artigos da constitución española,redactada no 1978, que emanan da declaración de dereitos humanos son os sequintes:
Artículo 1
1. España se constituye en un Estado social y democrático
de Derecho, que propugna como valores superiores de su
ordenamiento jurídico la libertad, la justicia, la igualdad
y el pluralismo político.
Artículo 10
1. La dignidad de la persona, los derechos inviolables que
le son inherentes, el libre desarrollo de la personalidad,
el respeto a la ley y a los derechos de los demás son
fundamento del orden político y de la paz social.
2. Las normas relativas a los derechos fundamentales y
a las libertades que la Constitución reconoce se
interpretarán de conformidad con la Declaración Universal
de Derechos Humanos y los tratados y acuerdos
internacionales sobre las materias ratificados por
España.
Artículo 14
Los españoles son iguales ante la ley, sin que pueda
prevalecer discriminación alguna por razón de nacimiento,
raza, sexo, religión, opinión o cualquier otra
condición o circunstancia personal o social.
Artículo 15
Todos tienen derecho a la vida y a la integridad física
y moral, sin que, en ningún caso, puedan ser sometidos
a tortura ni a penas o tratos inhumanos o degradantes.
Queda abolida la pena de muerte, salvo lo que puedan
disponer las leyes penales militares para tiempos de
guerra.
Artículo 16
1. Se garantiza la libertad ideológica, religiosa y de
culto de los individuos y las comunidades sin más
limitación, en sus manifestaciones, que la necesaria
para el mantenimiento del orden público protegido por
la ley.
2. Nadie podrá ser obligado a declarar sobre su
ideología, religión o creencias.
3. Ninguna confesión tendrá carácter estatal. Los
poderes públicos tendrán en cuenta las creencias
religiosas de la sociedad española y mantendrán las
consiguientes relaciones de cooperación con la Iglesia
Católica y las demás confesiones.
Artículo 17
1. Toda persona tiene derecho a la libertad y a la
seguridad. Nadie puede ser privado de su libertad, sino
con la observancia de lo establecido en este artículo y
en los casos y en la forma previstos en la ley.
Artículo 18
1. Se garantiza el derecho al honor, a la intimidad
personal y familiar y a la propia imagen.
Artículo 20
1. Se reconocen y protegen los derechos:
a) A expresar y difundir libremente los pensamientos,
ideas y opiniones mediante la palabra, el escrito o
cualquier otro medio de reproducción.
b) A la producción y creación literaria, artística,
científica y técnica.
c) A la libertad de cátedra.
d) A comunicar o recibir libremente información veraz
por cualquier medio de difusión. La ley regulará el
derecho a la cláusula de conciencia y al secreto
profesional en el ejercicio de estas libertades.
Artículo 23
1. Los ciudadanos tiene el derecho a participar en los
asuntos públicos, directamente o por medio de
representantes, libremente elegidos en elecciones
periódicas por sufragio universal.
historicidade
1ª Xeración de Dereitos humanos proclámanse os dereitos referidos á liberdade relixiosa,de convivencia,liberdade e propiedade privada.Nace o Estado de Dereito,rómpese unha sociedade estamental e aparece a idea de igualdade diante da lei,esa igualdade trata a todos os individuos por igual.
2ª Xeración de Dereitos Humanos" ou tamén chamada "Xeración dos Dereitos Colectivos".O proletariado reclama os dereitos económicos e sociais.O modelo vixente é o de Estado de Dereito.Esquécese a discriminación pola condición social,desaparecen as barreiras sociais.
3ª Xeración de Dereitos Humanos ou tamén chamada "Xeración do Dereito a Igualdade na Diversidade."Nesta xeración proclámanse os dereitos da muller,medio
ambiente,paz,autodeterminación do pobos,respeto colectivo,a natureza,a solidariedade e o respeto mútuo.Nesta xeración faise unha especial mención a que as mulleres están nas mesmas condicións que os homes,e que todas as persoas teñen os mesmos dereitos pertenzan a etnia que pertenzan ou nteñan a cor de pel que teñan.Tamén se reflexa a liberdade á que todos teñen dereito como tamén se fai referencia a igualdade.
Nesta xeración tamén se fai mención da paz que existe entre os pobos e que estes se poden autodeterminar como a eles lle conveña.
Case todo o mencionado anteriormente está recollido na actual Declaración dos Dereitos Humanos.Aínda que estes esten recollidos na actual Declaración dos Dereitos Humanos non quere decir que ningún se incumpla,senón que é todo o contrario,a maioría destes incúmplense sen ter enconta as súas consecuencias que as veces poden ser fatais.
2ª Xeración de Dereitos Humanos" ou tamén chamada "Xeración dos Dereitos Colectivos".O proletariado reclama os dereitos económicos e sociais.O modelo vixente é o de Estado de Dereito.Esquécese a discriminación pola condición social,desaparecen as barreiras sociais.
3ª Xeración de Dereitos Humanos ou tamén chamada "Xeración do Dereito a Igualdade na Diversidade."Nesta xeración proclámanse os dereitos da muller,medio
ambiente,paz,autodeterminación do pobos,respeto colectivo,a natureza,a solidariedade e o respeto mútuo.Nesta xeración faise unha especial mención a que as mulleres están nas mesmas condicións que os homes,e que todas as persoas teñen os mesmos dereitos pertenzan a etnia que pertenzan ou nteñan a cor de pel que teñan.Tamén se reflexa a liberdade á que todos teñen dereito como tamén se fai referencia a igualdade.
Nesta xeración tamén se fai mención da paz que existe entre os pobos e que estes se poden autodeterminar como a eles lle conveña.
Case todo o mencionado anteriormente está recollido na actual Declaración dos Dereitos Humanos.Aínda que estes esten recollidos na actual Declaración dos Dereitos Humanos non quere decir que ningún se incumpla,senón que é todo o contrario,a maioría destes incúmplense sen ter enconta as súas consecuencias que as veces poden ser fatais.
AS ENTIDADES SUPRESTATAIS SON:
´´ONU´´OTAN ´´Liga árabe´´
Evitar agresións unilaterais ou impedir que os conflitos desencadeasenenfrontamentos bélicos propiciou que, para regular asrelacións de poder entre os diferentes Estados, se teñan deseñadométodos de actuación baseados na centralización das medidasde seguranza en instancias supraestatais. A posta en práctica doque se deu en chamar “seguridade colectiva” tivo diferentes formulaciónsinstitucionais, sendo as máis significativas a Sociedadede Nacións e a ONU. Ocorre que ambas as dúas, desde o iniciodas súas actuacións, evidenciaron e evidencian graves limitaciónspara manteren a paz e a seguridade internacional.A Sociedade de Nacións, escenario da dialéctica entre o mantementodo status quo xurdido da paz de Versailles e a imposicióndos acordos aos vencidos, aqueixada dunha forte parálise, ademaisde perpetuar o colonialismo, ao consolidar os “mandatos”imperialistas, que limitaban o exercicio da soberanía por partedos pobos que liberaran dos imperios derrotados, converteuse entestemuña do desmantelamento daquela orde mundial xurdidano remate da Iª Guerra Mundial; amosouse inoperante na GuerraCivil española; e non defrontou as agresións imperialistas daspotencias fascistas, previas á II Guerra Mundial.De igual xeito, a ONU, institución creada para manter o equilibrioe a interlocución indispensábel entre os bloques, na etapada “Guerra Fría”, so os principios de defensa da paz, da xustiza,da autodeterminación, e de rexeitamento das guerras coloniais edas relacións económicas internacionais baseadas na pillaxe,afastouse moito dos seus principios fundacionais.Con certeza, superada a dinámica de bloques pola desorganizacióne quebra do bloque do Leste, despois da desaparición daUnión Soviética en decembro de 1991, G. Bush proclamou a“nova orde mundial” cos EUA como hiperpotencia, asignándoseá ONU o novo papel de representar a “comunidade internacional”nun mundo unificado. Porén, en todas as cimeiras sobre osgrandes temas internacionais íase pondo de manifestoEvitar agresións unilaterais ou impedir que os conflitos desencadeasenenfrontamentos bélicos propiciou que, para regular asrelacións de poder entre os diferentes Estados, se teñan deseñadométodos de actuación baseados na centralización das medidas[ 33 ] TESES DO XI CONGRESOde seguranza en instancias supraestatais. A posta en práctica doque se deu en chamar “seguridade colectiva” tivo diferentes formulaciónsinstitucionais, sendo as máis significativas a Sociedadede Nacións e a ONU. Ocorre que ambas as dúas, desde o iniciodas súas actuacións, evidenciaron e evidencian graves limitaciónspara manteren a paz e a seguridade internacional.A Sociedade de Nacións, escenario da dialéctica entre o mantementodo status quo xurdido da paz de Versailles e a imposicióndos acordos aos vencidos, aqueixada dunha forte parálise, ademaisde perpetuar o colonialismo, ao consolidar os “mandatos”imperialistas, que limitaban o exercicio da soberanía por partedos pobos que liberaran dos imperios derrotados, converteuse entestemuña do desmantelamento daquela orde mundial xurdidano remate da Iª Guerra Mundial; amosouse inoperante na GuerraCivil española; e non defrontou as agresións imperialistas daspotencias fascistas, previas á II Guerra Mundial.De igual xeito, a ONU, institución creada para manter o equilibrioe a interlocución indispensábel entre os bloques, na etapada “Guerra Fría”, so os principios de defensa da paz, da xustiza,da autodeterminación, e de rexeitamento das guerras coloniais edas relacións económicas internacionais baseadas na pillaxe,afastouse moito dos seus principios fundacionais.Con certeza, superada a dinámica de bloques pola desorganizacióne quebra do bloque do Leste, despois da desaparición daUnión Soviética en decembro de 1991, G. Bush proclamou a“nova orde mundial” cos EUA como hiperpotencia, asignándoseá ONU o novo papel de representar a “comunidade internacional”nun mundo unificado. Porén, en todas as cimeiras sobre osgrandes temas internacionais íase pondo de manifesto a escasa
O HOME COMO SER SOCIAL
Como moitas outra especies, o ser humano é un ser social. Como as abellas, as formigas, ou os lobos, o individuo humano crece, desenvolvese como tal no medio e coa axuda dos seus conxéneres.Pero o ser humano non está atado aos seu instintos na mesma medida que os outros animais sociais. As abellas e os lobos manteñen a cohesión social efectuando labores e mantendo regras de relación programadas no seu código xenético. Non son normas libremente elexidas. As persoas, en cambio, debido a esta deficiencia instintiva, necesitamos para facer posible a nosa vida en sociedade, crear normas e institucións. Estas normas e institucións poden ser de formas variadas, pero a súa necesidade é incuestionable... Pero ¿é seguro isto? Só no caso de que necesitásemos realmente vivir en sociedade. O propósito desta lección é demostrar que ao ser humano non lle queda, de verdade, ningunha outra posibilidade.Preséntasenos unha pregunta, seria o home capaz de vivir fóra da sociedade?O home ten que vivir en sociedade para garantir a súa integridade física e supervivencia. Para que os homes vivan de xeito adecuado en sociedade, deben existir tamén unhas normas e institucións, xa que é a única maneira de garatir estos dereitos.
¿QUE SON OS DEREITOS?As normas de conducta regulan e prescriben o que de feito podemos facer nunha sociedade dada, que ámbitos pertencen ao ámbito privado e cales ao público. Deste xeito coñecendo as regras dunha sociedade, coñecemos o que temo "dereito" a facer nela sen que ninguén nolo poida prohibir ou castigar.A palabra dereito é unha palabra polisémica que usamos en varios sentidos:Para referirnos a aquelas obrigas que a sociedade ou os outros nos debenPara referirnos a aquelas cousas que podemos reclamar, pero que non debemos pedir obrigatoriamente.Para nomear o conxunto de leis dun país...As mesmas normas que regulan os nosos dereitos, definen cales son as nosas obrigas respecto á sociedade e aos membros desta. Nesta lección estudiaremos tamén de onde xurden as obrigas e que relación gardan cos dereitos. Na primeira parte veemos como se constitúen os dereitos e as obrigas nunha sociedade e nos preguntaremos acerca de si podemos dicir que outros organismos, ademáis do ser humano teñen dereitosDebese distinguir entre asdistintas fundamentacións que se fan dos códigos socialmente establecidos, tanto morais como legais. Despois distinguiremos a fundamentación dos códigos morais e legais. Algúns códigos que se presentan a sí mesmos como válidos son, sen embargo, acusados de ilexítimos e son, por iso desobedecidos.
¿Pode unha norma ter validez pero non lexitimidade? Iso xustificaría a desobediencia á norma. É unha cuestión capital distinguir entón entre validez e lexitimidade. Ante esta cuestión distinguense, respecto aos códigos legais dúas posicións teóricas que se aclaran a continuación: iusnaturalismo e positivismo xurídico.Como moitas outra especies, o ser humano é un ser social. Como as abellas, as formigas, ou os lobos, o individuo humano crece, desenvolvese como tal no medio e coa axuda dos seus conxéneres.Pero o ser humano non está atado aos seu instintos na mesma medida que os outros animais sociais. As abellas e os lobos manteñen a cohesión social efectuando labores e mantendo regras de relación programadas no seu código xenético. Non son normas libremente elexidas. As persoas, en cambio, debido a esta deficiencia instintiva, necesitamos para facer posible a nosa vida en sociedade, crear normas e institucións. Estas normas e institucións poden ser de formas variadas, pero a súa necesidade é incuestionable... Pero ¿é seguro isto? Só no caso de que necesitásemos realmente vivir en sociedade. O propósito desta lección é demostrar que ao ser humano non lle queda, de verdade, ningunha outra posibilidade.Preséntasenos unha pregunta, seria o home capaz de vivir fóra da sociedade?O home ten que vivir en sociedade para garantir a súa integridade física e supervivencia. Para que os homes vivan de xeito adecuado en sociedade, deben existir tamén unhas normas e institucións, xa que é a única maneira de garatir estos dereitos. Na primeira parte veemos como se constitúen os dereitos e as obrigas nunha sociedade e nos preguntaremos acerca de si podemos dicir que outros organismos, ademáis do ser humano teñen dereitosDebese distinguir entre asdistintas fundamentacións que se fan dos códigos socialmente establecidos, tanto morais como legais. Despois distinguiremos a fundamentación dos códigos morais e legais. Algúns códigos que se presentan a sí mesmos como válidos son, sen embargo, acusados de ilexítimos e son, por iso desobedecidos. ¿Pode unha norma ter validez pero non lexitimidade. Iso xustificaría a desobediencia á norma. É unha cuestión capital distinguir entón entre validez e lexitimidade. Ante esta cuestión distinguense, respecto aos códigos legais dúas posicións teóricas que se aclaran a continuación: iusnaturalismo e positivismo xurídico.
¿QUE SON OS DEREITOS?As normas de conducta regulan e prescriben o que de feito podemos facer nunha sociedade dada, que ámbitos pertencen ao ámbito privado e cales ao público. Deste xeito coñecendo as regras dunha sociedade, coñecemos o que temo "dereito" a facer nela sen que ninguén nolo poida prohibir ou castigar.A palabra dereito é unha palabra polisémica que usamos en varios sentidos:Para referirnos a aquelas obrigas que a sociedade ou os outros nos debenPara referirnos a aquelas cousas que podemos reclamar, pero que non debemos pedir obrigatoriamente.Para nomear o conxunto de leis dun país...As mesmas normas que regulan os nosos dereitos, definen cales son as nosas obrigas respecto á sociedade e aos membros desta. Nesta lección estudiaremos tamén de onde xurden as obrigas e que relación gardan cos dereitos. Na primeira parte veemos como se constitúen os dereitos e as obrigas nunha sociedade e nos preguntaremos acerca de si podemos dicir que outros organismos, ademáis do ser humano teñen dereitosDebese distinguir entre asdistintas fundamentacións que se fan dos códigos socialmente establecidos, tanto morais como legais. Despois distinguiremos a fundamentación dos códigos morais e legais. Algúns códigos que se presentan a sí mesmos como válidos son, sen embargo, acusados de ilexítimos e son, por iso desobedecidos.
¿Pode unha norma ter validez pero non lexitimidade? Iso xustificaría a desobediencia á norma. É unha cuestión capital distinguir entón entre validez e lexitimidade. Ante esta cuestión distinguense, respecto aos códigos legais dúas posicións teóricas que se aclaran a continuación: iusnaturalismo e positivismo xurídico.Como moitas outra especies, o ser humano é un ser social. Como as abellas, as formigas, ou os lobos, o individuo humano crece, desenvolvese como tal no medio e coa axuda dos seus conxéneres.Pero o ser humano non está atado aos seu instintos na mesma medida que os outros animais sociais. As abellas e os lobos manteñen a cohesión social efectuando labores e mantendo regras de relación programadas no seu código xenético. Non son normas libremente elexidas. As persoas, en cambio, debido a esta deficiencia instintiva, necesitamos para facer posible a nosa vida en sociedade, crear normas e institucións. Estas normas e institucións poden ser de formas variadas, pero a súa necesidade é incuestionable... Pero ¿é seguro isto? Só no caso de que necesitásemos realmente vivir en sociedade. O propósito desta lección é demostrar que ao ser humano non lle queda, de verdade, ningunha outra posibilidade.Preséntasenos unha pregunta, seria o home capaz de vivir fóra da sociedade?O home ten que vivir en sociedade para garantir a súa integridade física e supervivencia. Para que os homes vivan de xeito adecuado en sociedade, deben existir tamén unhas normas e institucións, xa que é a única maneira de garatir estos dereitos. Na primeira parte veemos como se constitúen os dereitos e as obrigas nunha sociedade e nos preguntaremos acerca de si podemos dicir que outros organismos, ademáis do ser humano teñen dereitosDebese distinguir entre asdistintas fundamentacións que se fan dos códigos socialmente establecidos, tanto morais como legais. Despois distinguiremos a fundamentación dos códigos morais e legais. Algúns códigos que se presentan a sí mesmos como válidos son, sen embargo, acusados de ilexítimos e son, por iso desobedecidos. ¿Pode unha norma ter validez pero non lexitimidade. Iso xustificaría a desobediencia á norma. É unha cuestión capital distinguir entón entre validez e lexitimidade. Ante esta cuestión distinguense, respecto aos códigos legais dúas posicións teóricas que se aclaran a continuación: iusnaturalismo e positivismo xurídico.
.jpg)
